Afkickverschijnselen

Afkickverschijnselen in Italië wanneer het regent

“Volgens mij heb je gewoon pure afkickverschijnselen” zegt een vriendin tegen me. Ze vroeg me net met oprechte belangstelling hoe het met me is. In plaats van het sociaal wenselijke antwoord ‘goed’ te geven, vertelde ik haar dat ik me een beetje down voel, wat moe ook en futloos. Met van die stemmingswisselingen, moeite om te concentreren en hoofdpijn. Zo’n gevoel van ondefinieerbare algehele malaise eigenlijk. Niks voor mij, want ik ben normaalgesproken voor alles te porren, zie overal de zonnige kant van in en ben vrij gelijkmatig qua humeur.

“Afkickverschijnselen? Ik? Waarvan dan? Ik rook niet, ik drink niet en ik snuif niet. En van mijn koffieverslaving heb ik hoogstens wat last als ik niet voor half 9 ’s ochtends de juiste hoeveelheid cafeïne naar binnenwerk.”

“Je mist gewoon de zon. Volgens mij ben je een beetje weersgevoelig. Sinds wanneer voel je je zo? Vast een week! Da’s ongeveer sinds het weer aan het veranderen is. Echt, ik heb gelijk. Denk er maar eens over na!”

Weersgevoelig

Weersgevoelig? Ik toch niet! Een Hollands meisje dat opgroeide in de regen zou last hebben van het mooie Italiaanse herfstweer. Wat een onzin! Van donkergrijze luchten en dikke wolken in allerlei vormen word ik toch niet warm of koud. Laat staan van een hoosbui die voorbij trekt. De enige keer dat iemand aan de hand van mijn gedrag het weer voorspelde, was toen ik als klein kind samen met mijn zusje het huis op stelten zetten. Ons lieve oudtantetje voorspelde storm. En kreeg gelijk. Maar weersgevoeliger dan dat is het volgens mij nooit geworden.

Slecht humeur

Hoewel. Als ik heel eerlijk ben heeft een dagje Italiaanse regen meer effect op mijn humeur dan een hele week regen in Nederland ooit voor elkaar zou kunnen krijgen. Met regen is het in Italië een stuk ongezelliger. De wereld hier lijkt grauwer dan Nederland bij slecht weer Het leven lijkt stil te liggen. Iedereen rent onder een paraplu gauw van de ene droge plek naar de ander. Als je al iemand op straat ziet. Niet dat in Nederland iedereen voor de lol naar buiten rent bij de eerste regenbui. Maar het leven gaat wel gewoon door, weer of geen weer.

Er zit niks anders op…

Of zou het anders liggen? Heeft het niet met de sfeer te maken, maar met iets dat mist? Iets waar ik steeds meer aangewend ben geraakt sinds ik hier woon?. En dat er als een drug voor zorgt dat je er steeds meer van wilt hebben? Is mijn lijf zo gewend geraakt aan het gelukshormoon serotonine en dat geluksstofje dopamine dat een beetje daling in de productie ervan meteen leidt tot wat ik nu zo voel? Het kan natuurlijk. Als dat het geval is heeft mijn vriendin gelijk. Mijn lijf heeft grote behoefte aan zonlicht. En dan zit er niks anders op: verhuizen naar een land waar die zon nog vaker aan de hemel verschijnt dan hier!

Deze column verscheen eerder op ditisitalie.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *