Fare bella figura

Fare une bella figura, column voor ditisitalie, Myrthe ClausNetjes geschoren en gekapt. Een lekker geurtje. Zeer stijlvol gekleed in een chic pak. Charmant en hoffelijk in zijn manieren. Een man om door een ringetje te halen. Eentje die weggelopen lijkt uit een reclame van welk bekend Italiaans kledingmerk dan ook. Maar het is geen fotomodel dat langs mij heen de trap afdendert, terwijl hij mij stralend begroet. Het is onze buurman, op weg naar zijn werk.

Het ene overdressed is het andere niet

Je zou als Nederlander al gauw ‘overdressed’ voelen als je gekleed als mijn buurman de deur uitging op een gewone doordeweekse dag. Zeker zonder bijzondere gebeurtenissen op het programma. Een beetje ongemakkelijk, omdat het wel heel elegant is en je niet naar een bruiloft hoeft die dag. In Italië is mijn buurman echter absoluut geen uitzondering op de regel. Iedereen die ooit keek naar de werkende mens in een willekeurige Italiaanse stad kan dat bevestigen.

Fare bella figura, het goed voor de dag komen, is de rode draad die door alle facetten van het Italiaanse dagelijkse leven heen loopt. Het lijkt ingebakken in de Italiaanse aard, de nette en hoffelijke manieren van doen, de omgangsvormen, het oog voor de kleine dingen. Je voelt het in de manier waarop mensen met je omgaan. Maar het is iets dat vooral zichtbaar wordt in het straatbeeld. Goed geklede en verzorgde mensen die zo goed mogelijk voor de dag willen komen. Een plezier om naar te kijken. En ik beken dat ik dat doe met een tikje jaloezie. Het lukt mij namelijk nooit om zo nochalant elegant te zijn als die dames en heren om mij heen.

Fare bella figura in mijn dorpje

Daarom ben ik stiekempjes blij dat ik in een Italiaanse boerendorpje woon. Waar fare bella figura absoluut belangrijk is, maar het niet zo duidelijk naar voren komt in de manieren waarop men gekleed gaat. Of beter gezegd: helemaal niet naar voren komt. Want vaak lijken mijn buren zich met minder zorg te hebben aangekleed dan ik. En sommigen lijken zelfs het eerste het beste wat ze tegenkwamen op weg naar de slaapkamerdeur te hebben aangetrokken.

Een stuk relaxter voor mij. Want nu val ik niet op als ik in mijn spijkerbroek en op gympen mijn taxiritten rijd om kroost van en naar school te rijden. Ik hoef me niet in een mooie jurk te hijsen en gauw even hoge hakken van minstens acht centimeter aan te schieten om dat te doen. Ik kan de supermarkt binnenrennen zonder blikken te voelen prikken omdat ik een t-shirt met opdruk draag en geen mantelpakje op een doordeweekse dag. Dat scheelt. En het maakt het leven wat zorgelozer als niet iedereen om je heen tot in de puntjes verzorgd is, terwijl jij ’s ochtends binnen vijf minuten al de eerste vlek van de dag op je blouse vervloekt.

De shockerende weekend-outfit

Natuurlijk weet ik wel dat ook die elegant geklede mensen ’s ochtends hun haar in pieken op hun hoofd hebben staan en op slippers naar de badkamers sloffen terwijl ze de slaap uit hun ogen wrijven. Net zoals ik ook best wel weet dat mijn elegante buurman ’s avonds niet in zijn Armani-pak in de tomatensaus staat te roeren.

Maar het was toch een ietwat verbazende ervaring, die eerste keer dat ik hem op een zaterdagmorgen op de trap tegenkwam. Stralend, verzorgd en charmant als altijd. Maar in een trainingspak. En op geruite pantoffels. Hij maakte, zoals altijd, una bella figura. Dat wel. Maar het was toch een gekke gewaarwording dat we opeens veel meer op elkaar leken.

 

Deze column verscheen eerder op ditisitalie.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *