Wij mogen ook eindelijk scheiden!

Ik geloof dat ik de enige was die er geen problemen mee had toen het er uiteindelijk van kwam. Sinds dat we hier kwamen wonen stuitte het me al tegen de borst. Dus toen de kogel na al die jaren ook hier in de gemeente door de kerk was, was ik één van de weinigen die niet protesteerde. Iedereen had er wel iets over te zeggen. Iedereen had er moeite mee. Maar ik was alleen maar blij. Want nu mochten wij eindelijk ook scheiden. Ons afval wel te verstaan.

Van wél naar niet

In Nederland was ik niet anders gewend. Flessen met statiegeld zorgden voor dat extra zakcentje, die zonder waarde verdwenen in de glasbak. Oud papier werd van tijd tot tijd opgehaald door de sportclub. GFT-afval verdween in de GFT-bak en de rest in de grijze. En volgens mij werd plastic toen ook al apart opgehaald, maar ik kan me vergissen.

Hoe dan ook, het was een regelrechte cultuurschok toen we in Italië belandden. Bijna alles werd op één hoop weggegooid. Alleen het papier en het glas verdween in aparte bakken. En ik maakte elke dag een ongemakkelijk wandelingetje naar de afvalcontainers om daar de rest van ons afval in te kieperen. Niet dat ik nou zo milieubewust ben, maar ik had toch iedere keer het gevoel iets te doen dat eigenlijk niet door de beugel kon.

We mogen!

Maar aan alles komt een eind, ook aan minder leuke dingen. Op een mooie lentedag kregen we tot onze verrassing allemaal onze eigen bakken aangeleverd. Een blauwe voor het plastic. Een bruine voor het GFT-afval. En een grijze voor de rest. Als extraatje waren de bakken gevuld met papieren zakken voor het oud papier en biologisch afbreekbaar zakken voor het GFT. In een grote witte envelop stak de ‘vuilnisclopedie’ met tips over welk afval in welke bak moest verdwijnen. En een uitnodiging voor een avond vol informatie over de nieuwe manier van afvalophalen.

Alle begin is moeilijk

Natuurlijk had dat vuilnisophalen in het begin behoorlijk wat voeten in aarde. Ik hoorde buren opgewonden discussiëren over lege pennen en welke bak. Ikzelf zocht twijfelend in de vuilnisclopedie of gebruikte servetten nu bij het oud papier, bij het restafval of bij het GFT moesten. En hoe zat het nu precies met volle stofzuigerzakken?

Maar alles went. In plaats van iedere dag een wandelingetje te maken naar de vuilniscontainer, zetten we nu ‘de bak van de dag’ buiten. Die daarna netjes geleegd wordt. Als we het afval tenminste netjes gescheiden hebben. Want de vuilnismannen zijn behoorlijk streng: bij een verkeerd plastic bordje in de blauwe plastic bak schromen ze niet om even aan te bellen en je daarop te wijzen. Zodat je weet waarom jouw zak eenzaam achterblijft.

Goed bezig!!!

Maar we zijn nu heel erg goed bezig, milieuwtechnsich gezien. Tenminste, als we onze burgemeester mogen geloven. Elk jaar krijgen we een brief met de resultaten in tonnen en percentages van goed goed gescheiden afval. In vergelijking met de gemeentes om ons heen, staan wij op nummer 1. Wat ons volgens mij alleen maar wordt verteld om ons nog harder ons best te laten doen.

Mijn schuldgevoel is verdwenen; ik draag mijn steentje weer bij aan een mooiere wereld. Denk ik. Want af en toe krijgen we een verzoek van de afvalverwerkingsfabriek dat mij even achter mijn oor doet krabben. Want tuinafval verplicht in zakken van stevig plastic aan de weg zetten, doet volgens mij wat afbreuk aan idee van goed bezig zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *